قالب شعر: شعر سپید

من ،
از این سیاهی و درد
که مرگزار دل را فرا گرفته
من ،
از این دست های سرد
که از تابوت خاطرات بیرون است
و این جغدِ شوم
که بالای مزارم خُفته ست
می ترسم
من ،
از این مردمان
که در دلم دانه های درد میکارند
و چشم انتظار شکوفه های بغض اند
میترسم
من ،
از این مرگ
که در تمام قلب های زنده می تپد
میترسم ، و میدانم
هیچ لحظه ای مانا نیست
حتی نگاه پر مهر آسمان به زمین