به نام خداوند دریا و خاک
که ایران از او مانده تابنده پاک
ز تاریخ اگر دفتر آریم باز
رسد نام هرمز به اوج فراز
گذرگاه دریا، ره کاروان
نشان دار ایران ز دور زمان
همان تنگه کز روزگار کهن
به نام وطن خورده مهر سخن
خلیج کهن را دیار بلند
به دامان ایران گشوده کمند
در این آب، قشم چون در ناب
همیتابد از سینهی آفتاب
جزیزه چو هرمز نگین شرر
ز خاکش برآید فروغ هنر
به هنگام، موج از دل آبها
سراید سرود کهن خوابها
به لارک رسد نغمهی باد و نور
ز هر موج برخیزد آوای شور
ابوموسی آن گوهر نامدار
نشسته به دل، در بر روزگار
دو تنب گرامی، درخشان شفق
در این نقش روشن به لوح فلق
همه یادگار دلیران ماست
نشان کهنریشهی ایران ماست
نه امروز و دیروز، از آغاز راه
در این آب، ایران بود تکیهگاه
چو برپا شود پرچم افتخار
بلرزد دل موج از آن اقتدار
که نیروی دریا، دلیر و بصیر
نگهبان این مرز آبی، چو شیر
نه از کینه گوید، نه از جنگ و خون
که پاس وطن دارد از حد فزون
اگر موج خیزد، اگر باد تند
نلرزد دل مردمان بلند
مبارز بُوَد، لیک اهل صفاست
که پیروز میدان این راه راست
در این تنگه، این قلب پاک جهان
درخشان بود نام این مردمان
جهان گر بداند، نکوتر رواست
که این تنگه با نام ایران بهپاست
به مهر و خرد، با وقار و شکوه
که ایستاده ایران، چو پایندهکوه