قالب شعر: 

«درس همت»

به کار اگر که کسی دل مثال مور دهد
دگر مُحال بوَد تن به حرفِ زور دهد

ز فرط غیرت، چندان کند تلاش معاش
که درس همت و اِستادگی، به مور دهد

چگونه می‌شود آیا که عافیت‌طلبی
شب سمور، به رنج لب تنور دهد

مباش غَرّه و افتاده باش همچون تاک
که سرو، تن به تبر، از سرِ غرور دهد

چه روزگار غریبی شده‌‌است امروزه
چنانکه زندگی از غصه، بوی گور دهد

مشو ز رحمت حق ناامید در عالم
که حق، مراد دل بنده‌ی صبور دهد

بخواه حاجت خود را از او که بی‌تردید
اگر که مصلحت افتد، نه یک؛ کرور دهد

کسی که غرق خدا شد جزای اوست بهشت
نه آن که دل به عبادت، به شوق حور دهد

اگر که نور حقیقت به سینه‌ ها تابد :
کلیم را چه نیازی که دل به طور دهد؟

کسی که ره بسپارد به چشمه‌ی خورشید
به شام ظلمتیان، پرتوی ز نور دهد

درین زمانه که هر کس به نفع خود کوشد
خوشا کسی که عصایی، به‌دست کور دهد

چنان که (ساقی) کوثر به پاس همت او
به روز حشر، بر او ، از مِی طهور دهد .

سید محمدرضا شمس (ساقی)