قالب شعر: غزل

(سجده‌ی اخلاص)

دل اگر پاک نشد سوی تو راهش ندهند
برگه‌ی عفو به دستش ز گناهش ندهند

آن کسی که شده آلوده به‌دریای گناه
نمِ اشکی به تبرّک، به نگاهش ندهند

سرِ شب تا به سحر، گر که بگوید: «الغوث»
چون دلش پاک نگردیده، پناهش ندهند

تا که بر دوش کِشد بارِ گناهِ خود را ،
از دوصد کوهِ کرم، یک پَرِ کاهش ندهند

تا که تیره‌‌است دل و دیده‌اش از گَردِ گناه
روشنایی به دل و چشم سیاهش ندهند

تا به تزویر کند گریه و سوزد چون شمع
مُزد و پاداش، به‌صد ناله و آهش ندهند

تا که دل را نکند پاک به درگاه خدا
در دوعالم شرف و عزت و جاهش ندهند

تا نکارد به جهان بذر خلوص و ایمان…
از بهشتِ ابدی، مِهرگیاهش ندهند

تا نریزد نمِ اشکی به صداقت؛ هرگز
به‌خدا قطره‌ای از بَحرِ اِلاهش ندهند

تا که روشن نکند خانه‌ی ظلمت‌زده‌ای…
«چشم دیدار خدامنظر ماهش ندهند»

تا که در نیمه‌ی شب‌ها نشود اهل نیاز
از سوی حضرت حق، فیضِ پگاهش ندهند

(ساقیا)! سر به‌ روی سجده‌ی اخلاص گذار
سَر که بر سجده نرفته‌‌است، کلاهش ندهند.

سید محمدرضا شمس (ساقی)
1403/12/14