مکتب شعر من فقط پاک است
منزلت پوی شأن لولاک است
حِکمی و فلسفی، کلامی، نغز
مثل عرفان شهودش از تاک است
مدح اش از شوق و مرثیه از غم
هر دو در وصف، مثل هم پاک است
«سعدی»و«حافظ»و«سنایی»،چون
شعرشان از عیارِ ادراک است –
قرن ها همچو گوهری ذی فّر
در بسیط نگاه افلاک است
شعر: ذاتِ وجود اندیشه –
شعر: تشریحِ «مَاعَرفْناک» است
با تبسّم اگر که پرسیدی
از نگاه «سعا» که غمناک است:
راز بالایِ کوه رفتن را
یا به رمز، از شهودگفتن را
می شوی آگه از بسی مستی
در پی درکِ وسعت هستی
هر چه در آب و خاک پوینده ست
هستِ هستی به عشق، جوینده ست
شعر من با تلنگر عشق اش
گشته همواره درخور عشق اش
«عشق»و«عقل»،آرمان شعر منند
در شهود کلام، ممتحنند
بی وقوفان که ظاهر آرایند!
پایبند خیال دریایند
چشم شان بر تموّج آب است
جان شان از نهیب، بی تاب است
سر فرو چون بَرند، ژرفایش!
می کند فاش، سِرّ دنیایش
مکتب شعر امامیه
مکتب شعر دینی در ایران
سید علی اصغر موسوی
١۶فروردین ١۴٠۴
*عُمّان سامانی :میرزا نورالله بن میرزا عبدﷲ بن عبدالوهاب چهارمحالی(زاده ۱۲۲۱_درگذشته ۱۲۸۳)
*نظریه رعایت شأن ممدوح در هنر و ادب دینی، سید علی اصغر موسوی