قالب شعر: غزل

تا دم دمای رفتنت
سحر یه لحظه خواب نداشت
بهار از ابر بی ثمر
پر می شد و حساب نداشت
شبی که عکس ماه تو
چهره ی رعد و برق شد
هر چی صدا زدم تو رو
چشای نم جواب نداشت
خط کشیده ی سکوت
به برگ دفترم نشست
برای هق هق درخت
بغض غزل کتاب نداشت
زبان غصه جوی تب
توان گفتنی برید
نگفته ها نگفته و
گلوی قصه تاب نداشت
یه دریا اشک این دلم
یه سینه لب به لب عطش
به غیر اشکای بهار
خزون تشنه آب نداشت