قالب شعر: قصیده

درمانده ام  و مرهمی ناب ندارم

من عاشق نورم نظری به آب ندارم

منت نکشم ز کسی  که خیره بسرم کرد

من تشنه ی عشقم ولی خواب ندارم

درسینه نشان کاشتی ای دلبر تیراز

ای ماه برون آی ، که سیماب ندارم

گرچه چو ن سایه به هر سو روانم

من پای فرار از دل زهراب ندارم

این سینه شکست، دردی بی امان شد

امیدی به دیدار سپهر در مهتاب ندارم

درمان کنم این روح پر از غم های خودم را

جز وصف رخ همچو گلت ، تاب ندارم

می بینی تو اسیرم به غم ای ماه جمالم

من جز به وصالت نظری ناب ندارم

یک قصه به سرشد خبری از دلبرت نیست

من نشانی از آن کوکب بی تاب ندارم

بگشای براین غمزده آغوش خودت را

جز عطر تنت ، میل به گلاب ندارم

#منوچهر فتیان پور”