قالب شعر: غزل

“پریشان می کنی جانا چنین نازی چرا با ما ؟

که صیدم می کند چشمت چنین قتلی روا با ما؟

نهان معشوق پنهانی تو از حالم خبر داری ؟

بپیچد در ز هر گوشه چنین نقلی سزا با ما ؟

که نامحرم رسد دستش دو یاقوتی یمانی را

که سوزاندست جگر سینه چنین زخمی جفا با ما؟

شب آرامی ندارم من که مردابی پریشانم

که بختم درگلی مانده ست خداوندا قضاباما ؟

دلم طاقت ندارد رب که معشوقی شد از دستم

که کردم دل نثار او چنین عرضی فنا با ما

توآن محبوب مشکین زلف خم ابروی دلداریت

نشد از نوش لعلینت بدزدم بوس خطا با ما

مبارک باشدت جانا نصیبم می شود دردت

که از رخسار بیمارم بماند این بلا با ما

رقیه کریمی ( برکه)

1405/1/18″