“به بهار گو که امسال نیاید به وطن

سبزه خون برویید از آن داغ « وتن »

خبری نیست از آن چهچهه بلبل مست

تلخی ضجه مادر می آید به سخن

که به هر کوچه و راهی قدمی بگذارم

بوی باروت جهیده است ز هر سو کفن

سین امسال سرودی است ز شب لاله سرخ

خانه ظلم همین است ز آن جنس وهن

رنگ امسال سیاه است سیه پوش شدیم

غنچه ای شاد نداریم ز هر سو دمن

قامتش سخت خمیده ست همین مام وطن

وصله ی غم نمایان شده است از بدن

صبرمان نیست از این داغ و پریشانی غم

زخمه ای بر جگر داغ جهان سوز مزن

رقیه کریمی (برکه )

1404/12/10”