ای ماه نزول قرآن،رمضان
به جمع برادران ببال به خود که یوسفی
بر سر گزار تاج فخر را
قدر خود بدان در شب های قدرت
که از دل شب هایت پروانه های عاشق
پر می کشند به شوق دیدار شمع
از رعشه ی طنین اندازش ….!
به پا خیزند در ساعتی از بستر و لبیک گویان
سر از پا نشناخته…!
پر و بال می سوزانند در حرارت عشقش
یکی باخبر و یکی بی خبر،یکی از روی شوق ،یکی با اشک و آه
یکی پیدا و یکی پنهان…!
گل ها را که می نگری،گرفته انگشت حسرت به دندان
به نظاره می نشینند،پرواز باشکوه پروانه های سینه چاک را
در زلال آبی چشمه ساران
وصالتان مبارک بادا ای،پروانه های بی بدیل…!!!