قالب شعر: غزل

رفتی و دل من به هر کویی پریشان برفت

هوشم از سرُ پا،با غم هجران شتابان برفت

دیده ام شدِخشک و کوری ، پا افتاده بجلو

عمر من با غم هجران به چه تاوان برفت

در خانه، دل را نبستی، که نپرستی تو غم

روح من با غم و اشکان ندانم به چه میزان برفت

این دل تنگ من از هجر تو دوش از رُخ پا شکست

عقل از تن خسته راد با غم حیران، جاویدان برفت

# منو چهر فتیان پور “