نُتِ آخر

پشت پلک‌هایم

آوازی‌ست

که از لبانت

می‌گذرد؛

و دست‌هایت

تلخی انتظار را

زخمه می‌زنند؛

گیسوانت

صبح را

فالش می‌کُنَند؛

من، اما

از هِلالِ چِشم‌هایت

کوک می‌گیرم،

و نُتِ آخِر را

در آغوشت

می‌نوازم.

شعر: نُتِ آخر

#ویرا_بختیاری