قالب شعر: شعر سپید

در شبی تاریک

که ماه از پشت شاخه‌ی خشک انار

چو یاقوتی ترک‌خورده می‌درخشید

من بودم

و بوی خاک نمناک

و باد، از لای برگ‌های کهنه

می‌گذشت

چون زنی که رازش را

در چین روسری‌اش پنهان کند —

آهسته و نرم

رد پایم

تا لب چشمه می‌رفت

و در آب، چهره‌ام پدیدار شد

چون خاطره‌ای تلخ

سوزان و ناگزیر

که طعمش هنوز در دهانم مانده است.

از دور

سایه‌ای مرا به سکوت فراخواند.

گفتم:

«نور فریب است

سایه‌ها راست‌ترند

من رنگ راست این شب را می‌جویم

نه وعده‌های دروغین ستارگان!»

و شب، آرام

با شاخه‌های تیره‌اش

بر شانه‌ام نشست —

سنگین و بی صدا

چون گربه‌ای آگاه از تمام رازها