قالب شعر: {قالب شعر:35}

می‌شکافم زمان را از تن ثانیه‌ها

تا مگر در تو یابم

نبض پنهان تپش‌هایم را.

تو، طعم گس خرمالوی نارس

در آخرین روزهای پاییزی

تو، خُنکای دستان مادری

بر پیشانی تب‌دار بی‌تابم.

در تو، می‌شوم رها از خویش

چون پرنده‌ای

از قفس تنهایی سرد.

بگذار در تو حل شوم

چون قطره‌ای

در وسعت بی‌کران دریا.

بگذار نام تو را

هزار بار

بر مشام باد

نجوا کنم.