ادراک
با چشم خود دیدم
با تمام پوست و استخوانم درک کرده ام
با سلول به سلول تنم فهمیدم
مرگ، تنها خوابیدن در قعر گورستان نیست
شب هجرانت،پشت همان در مُردم
چه تلخ است این حقیقت
اکنون خموش و بیصدا
تاریک و نهفته
مثل ماه در بستر آسمان
تنهای تنها نشسته ام
من بعد همان شب مُردم
مُرده ای متحرک و تنها
حال اندوه مرا ببین
اندوه مرا نقاشی کن
(زینب واحدی زاده