قالب شعر: شعر نیمایی

# گل‌های آفتابگردان می‌گریند
در هجوم بادهای سرخ،
در سوگ رویاهایی که در پیله‌شان
خواب سفرهای دور می‌ بینند

گل‌های آفتابگردان که می‌گریند..
به تقدیر
ناخن می‌کشد حافظه، …
وقتی شمشیرش را غلاف می‌کند در فراموشی خاطرات…

گل‌های آفتابگردان می‌گریند
در سقوط پروازی که از هیچ آغاز می شود،
وقتی ماه
پشت نقابی از مه
می سوزد…
و ستارگان
تا بی‌کرانِ آسمان
خواب‌های خاموش
می رانند،
اما
هنوز هم بارقه‌ای از طلوع
در جستجوی راهی‌ست به روشنایی…