قالب شعر: شعر سپید

چقدر دیر رسیدی…

نه آن‌قدر که نباشی،

اما آن‌قدر

که دیگر

هیچ‌چیز در من

منتظرت نباشد.

کنارم نشسته‌ای،

با دستی که

تمام جهان را بلد است گرم کند،

اما حالا

تنها چیزی که از من باقی مانده،

سایه‌ای‌ست

که از آفتابِ تو هم حتی

می‌ترسد.

دوستت دارم…

و این،

بدترین کاری‌ست

که هنوز

با خودم می‌کنم.