قالب شعر: شعر نیمایی

همان پرنده ای
که میخواست دیروز
بال هایش تن سرد ابرها را نوازش کنند
بادبادک کاغذی ای که آرزوی پرواز به دورترین نقطه ی آسمان را داشت
دیشب،
زیر بی ریشه ترین خاک زمین مدفون شد
راستی هم گریه من،
تو بگو!
آرزوهامان چه شد؟