#مثنوی
خداوندا به نامت کردم آغاز
به یادت نامه ام را می کنم باز
…
خداوندا تو ای سرچشمه ی عشق
بنوشان باده بر این تشنه ی عشق
….
هر آن کو رسم عُشّاقت شناسد
به حق ؛ خونِ خدا را می شناسد
….
دلم آغشته ی بوی حسین است
خدا هم عاشق روی حسین است
….
شهادت راه فتح آسِمان است
شهادت راه و رسم عارفان است
….
همان دریادلان شور و مستی
که گمنام اند در این؛ بزمِ هستی
…
همان مردانِ مردِ صحنه ی رزم
خلیل الله های جنگِ با خصم
…
همان معنای جاء الحقّ ِ قرآن
ک حک شد مِهرشان بر بام ایران
….
بدانید ای جهان این نام ؛ نامی ست!
زمینش جان پناهی آسمانی ست!
…..
اَلا ای لکّه های ننگِ خونخوار
شغال زردِ همراهِ سگ هار
….
خبیثانِ سراسر ظلم و ظلمت
پلیدان شرورِ مستِ قدرت
…
اگر در سر خیالی شوم دارید !
و یا فکرِ خزانِ بوم دارید !
…
وگر تسلیمْ خواهِ خاکِ مایید!
شتر در خواب بیند!…هان شمایید
…
کفن پوشان کنند با خشم پیکار
به اذن رهبرم آن مرد بیدار
…..
شَوَم مُشتی به زانویت فکندد
زَنَم خِشتی؛ دهانت را ببندد
….
«بسازم خنجری نیشش ز فولاد»
زنم بر سینه تا خَلقی شود شاد
…
ببارم لشگری از نسلِ حیدر
شهاب و شاهد و سجّیل و خیبر
….
به آن کودک کُشِ بیمار گویید
به آن قومِ جنایتکار گویید
…
زُلالِ هَل اَتی خشکیدنی نیست
قَدِ سَروِ خرامان ؛ چیدنی نیست
….
به پایِ این عَلَم خون هاست جاری
به گِردش چادرِ زهراست آری
….
حسینی باشد این دشت اَمیران
حَرَم ؛ عباس ؛ غیرت ؛ مرزِ ایران
….
طنین انداز بادا نامت ای عشق
به دوشم میکشم پیغامت ای عشق