اغما

من غریبم در میان آشناهایم چرا

خسته و تنها میان خواب و رؤیایم چرا

گنگ و تاریک است این ویرانه کنج دلم

بوف کوری لانه کرده در سراپایم چرا

آری اکنون می شناسم علت این درد را

تیره و تار است نقش و رنگ دنیایم چرا

من اضافی بودم و هیچم مرا انگاشتند

از چه رو امیدوار صبح فردایم ، چرا؟

نفرت انگیز است ای من، اینکه پشت شیشه ها

هیچ یاری نیست بیند عمق اغمایم چرا

بلبلی خوش رنگ بودم روزگاری پیش از این

حال ، اما ، ناامید و سرد و بی نایم چرا

دیگران رفتند گر ، این ها برایم عادی است

از تو می پرسم چرا رفته است رؤیایم، چرا؟

۲۳:۳۸

۱۴۰۱/۱۰/۲۹