قالب شعر: شعر نیمایی

‌

بر دلم دلداده آمد … اما چرا مرعوب رفت ؟

مو پریشان آمد و حیران ، ولی محجوب رفت

ریسمان ِ گردنم با هر قدم چون می‌کشید محکم

گریه‌ها کردم که می‌میرم ، ولی مسرور رفت

آه و غم بستم به پایش ، تا رَوَد آرام تر

دیر آمد زود هم ، با خنده‌ای مغرور رفت

هر چه کردم ، سد ِ راه ِ او شوم امّا نشد …

در خیابان یوسف ِ من ، از من ِ یعقوب رفت

هر کجا را رفته بودم بی‌صدا … پیدا نشد

با رُخی جذاب آمد ، از دلی مجذوب رفت

باده‌ را با یاد ِ یار ، تا یاد ِ او ، یادم رود …

همچو یاری بی‌وفا ، از جام ِ من مشروب رفت

در خواب ِ من ، ایستاده بود خاتون ، ولی

آه ، خیابان دور می‌شد جای ِ آن محبوب رفت

‌

قاب ِ عکسم هم‌جوارش ، در جدار ِ خانه بود

هم خیابان ، خانه هم ، هم قاب ِ دیوارکوب رفت

#حسین‌_برقی . چ ِ .

✍️ چهارم مرداد ماه