قالب شعر: {قالب شعر:35}

افکار سست را سر و سامان نمی دهی
دست کسی بهانه ی باران نمی دهی

آتش به پا نکن که خلیلی ست سوخته
پیراهنم ، که عطر گلستان نمی دهی

آبی برای زنده نگه داری دلم
هرچند وقت ؛ دیر ، به گلدان نمی دهی

آزرده خاطر است دلت دست هیچ کس
محض رضای خاطر جان ،نان نمی دهی

رودی که در مسیر مکافات می روی
جز دست و دل به ساحت طغیان نمی دهی

عطری بغیر برگ درختان زیر پا
آغشته بر حوالی آبان نمی دهی

اصلا چرا به دامن این شوره زار ها
باران نمی دهی و دمی جان نمی دهی

سنگین دلی به وسعت یک قلب صخره ای
سنگین دلی که با غم دل ،جان نمی دهی

هرچند عشق باشی و هرچند بی ثمر
آرامشی به غربت انسان نمی دهی

بر خرس های قهوه ای چشم من بجز
خوابی برای فصل زمستان نمی دهی

امشب چرا پرنده ی دلخون شهر را
بی اختیار سر به خیابان نمی دهی

دیوانه های در غل و زنجیر در مرا
یکجا ،تمام ، سر به بیابان نمی دهی

ماه مرا به وسعت تردید ها به ابر
جز در ازای بغض، گروگان نمی دهی

دارائ ام که بسته به جان تو بوده را
از من ربوده ای و پس آسان نمی دهی

شیرازه ای به غربت دیوان نمی دهی
جز گرد و خاک برتن ِایوان نمی دهی

حال خوشی به من که اسیر توام چه سود
یک بار پشت میله ی زندان نمی دهی

افسوس در نگاه تو از یاد رفته ام
رنجی ست رنج عشق که پایان نمی دهی

#سیدمهدی_نژادهاشمی
#غزل
#شعر_فارسی