قالب شعر: غزل

آقا اجازه ، خستگی از کار کافی است

رنج مضاعف از درو دیوار کافی است

بازیچه بودن و به زمین نقش بستن ِ_

سربازهای بی کس و بی کار کافی است

حرف و حدیث رنج شنیدن و َدیدن ِ

زخم زبان مردم بی عار کافی است

بیرون نمانده است بجز دست التماس

بر روی سینه ریزش آوار کافی است

قوم مغول گذشته از این شهر سوخته

سرهای مانده اینهمه بر دار کافی است

بالا بلند دار سپیدار تاک دار

خون کردن به دست و دل تار ، کافی است

از پیش روی شب زدگان جام زهر را

از روی مهر و عاطفه ، بردار،  کافی است

از من گذشته است بگویم عذاب من

از حد گذشته دست نگهدار کافی است

کم طاقتم نکرده کسی جز خیال تو

لطف نباف موی دلازار کافی است

باران بی قرار چه مقدار کافی است

فصل نشست کردن ِدیوار کافی است

از بس کم است طاقت لبریز از غمت

رنج ندیدن ِتو چه بسیار کافی است

از بس که رفته ایم فرو در میان خاک

بر مرگ خود جوانه ی انکار کافی است

بار سفر نبسته از این شهر می روم

سد کردن ِعبور به اصرار کافی است

از آستین خویش ندیدیم هیچ خیر …

از این به بعد پرورش مار کافی است

#سید_مهدی_نژاد_هاشمی

#شعر_ایران

#غزل_امروز

#غزل_معاصر

#غزلسرایان_معاصر

#درمتداد_شعر

#غزل_دیروز

#غزل_کلاسیک

#غزلسرا_معاصر

#شعر_معاصر

#غزل_مسافر

#غزل_نوین_ایران

#غزل_ساحتگرا_معاصر_نویسی