قالب شعر: غزل

از دستِ روزگار مگر خیر دیده است …

بی حرمتی ست آنچه به جانش خریده است

رحمی نمی کنند به هم مردم این زمان

چاقوست آنچه دسته ی خود را بریده است

زیبایی گل است که وا داشته مرا

خاری به دور ساقه ی تن ها تنیده است

سرمه نکش به چشم سیاهت که دید تو

از حد گذشته گرچه که دنیا ندیده است

پیله تنیده ام که مرا شاید از قرار

کمتر گزید آنچه به قلبم خزیده است

فصل خزان به معجزه ی عشق دلخوشی

هرچند رنگ و روی درختان پریده است

شاید خدا برای عوض کردن ِمسیر

در کوره راه رنج تو را آفریده است

رودی مسیر بسته به طغیان پناه برد

شاید کمی عصاره‌ی دریا چشیده است

حد شراب خوردن خود را نگاه دار

با هر کسی نگو که دلت چه کشیده است

دریا گرفته است اگر رود را بغل

از قید و بند روح پریشان بریده است

نم نم نگاه کن به هوا قطره های اشک

کم کم به قاب پنجره ی من چکیده است

می خواهمت بقدر همین شاخه های خشک

جسمم اگر چه مثل ِدرختی تکیده است

در این درخت حضرت ایوب را به صبر

این کرم سخت آفت ِجان برگزیده است

باور نمی کنم که برای غریبه ها

قلبت به تندی ضربانم، تپیده است

باور نمی کنم که به سرخی رسیده ای

بادی وزیده است تو را سیب ، چیده است

چشمت بغیر صندلی و میز خالی از

آدم ، اگرچه گوشه ی کافه ندیده است

یک روز سر بزن سر راهت به این درخت

یک گوشه آرمیده و خلوت گزیده است

#سیدمهدی_نژادهاشمی

#شعر #شعر_نو #شعر_معاصر #شعر_ایرانی #غزل_نو #دلنوشته #احساسی #عاشقانه #عشق #احساسات #سیدمهدی_نژادهاشمی #شاعر #متن_ادبی #متن_دخلخواه #ادبیات #ادبیات_معاصر #جمله_ناب #غزل #شعر_فارسی