پاییز ناتمام

چشم‌هایت

سرخِ خاموشِ غروب

گیسوانت

کوچِ غریبِ درناها

من اما

درختِ بلندِ صبر،

بیگانه با پاییز؛

ریشه‌ام

از زلالِ خیالِ تو

می‌نوشد

و دوباره

بَر زخم نبودنت

جوانه میزنم

شعر ؛ پاییز ناتمام

ویرا بختیاری