قالب شعر: غزل

«نهال عاطفه»

اگرچه فصل خزان‌است دل، بهاری کن
ز خلق غمزه گهگاه، غمگساری کن

خزان گرفته اگر باغ مهربانی را
نهال عاطفه بنشان و آبیاری کن

عبوس و غمزده چون جغد شوم، خیره مشو
سُرور و هلهله چون بلبل و قناری کن

جهان فنا و نمانَد اثر پس از رفتن
بقا اگر طلبی؟… کار ماندگاری کن

بگیر دست نیازِ نیازمندان را
به قدر همت خود، چاره‌ی نداری کن

غرور و خودسری و جهل کن برون از سر
چو شاخه‌ی ثمر، افتاده خاکساری کن

ز فرقه‌های ریاکار و حیله‌گر بگریز
به حال خویش وگرنه نشین و زاری کن

مباد، آنکه شوی غرّه در سرای فنا
نگاهِ عبرت و تدبیر، بر مزاری کن

ببین کسان بزرگی که خفته‌اند به خاک
به خویش، آی و سپس فکر رستگاری کن

مقاومت مَده از دست در مصالح خلق
مدد بگیر ز یزدان و، پایداری کن

اگر که چشم تهاجم به خاک مُلک افتاد
به خون خویش ازین مُلک پاسداری کن

برای عبرت آیندگان، به خاک وطن ـ
هرآنکه چشم طمع داشت را فراری کن

بِدم به صور عدالت به دفع ظلم و ستم
به نفع مَردم محنت‌کشیده؛ کاری کن

به واژگان نفسی دِه، به اعتلای بشر
به جسم شعر، نفس بخش و شهریاری کن

درین زمانه که اندوه، می‌کند بیداد
ز خیل غمزدگان نیز غمگساری کن

که امتحان الهی‌‌‌است در چنین ایام
به کار نیک ز خود رفع شرمساری کن

اگرچه خشک شده این زمانه چشمه‌ی مِهر
بیا به چشمه‌ی خورشید، مِهر جاری کن

چون امتیاز بشر در وفا و احسان است
به مِهر و رأفت خود، کسب اعتباری کن

چو خسته‌دل شدی و ناامید؛ چون ایوب
خدای را به نظر، آر و بردباری کن

زدا غبار غم از دل به همّت (ساقی)
ز جام دولت وی چاره‌ی خماری کن

اگرچه قافیه ایطا شده‌‌‌است و تکراری
به رغم پرده دران نیز، پرده‌داری کن!

سید محمدرضا شمس (ساقی)