بوسه افشاگر

ای آنکه انسانی به رخ،شیطان درونت،شرم باد

گر تو خدا می خواستی،روحش نمی بردی ز یاد

بی شک بدون وی جهان ،حقل الدم شرمندگی

اول بسوزان بعد گوی،تو سری از آن رویداد

بوسه که احیاگر بدش،بی عشق افشاگر بدش

وانگه تماشاگر بدش،نقره ستاند و زر بداد

خفاش کور سر زنان،اطراف هور پر زنان

دیگر چه سان مِلکی خرد،هورش نتابد بامداد

خورشید را آتش زدی،وانگه عنادش خواندی

ای یخ که ترسیدی ز هرم،پس هر چه بادا باد باد

ای سایه افکن بر فروغ،پنهان کنی حق با وثوق

دائم به خود گویی دروغ،بدتر ز کفر و ارتداد

ای جسم تو از تو تهی،فریاد حق را نشنوی

جان نحیف و پوک تو ،خواهد فتد در تندباد