قالب شعر: غزل

زنـی در قـلـب مـن ، پـیـروز پیـکار اسـت

خـیـال هـر شـبـم ، با مـرگ دیـدار اسـت

به جنگـم آمـدی گفتـی : سلاحـت نیسـت

سـلاحم بی‌صـدا ، از نـوع خـودکار اسـت

قـلـم مـشـکـی شده در مـرگِ ایـن کـودک

به روی سیـنه‌ام چـنـد بـیـت ، آوار اسـت

هـمـیـن مـغـزِ کـبــودم ؛ حـاصــل درد و

بـه افـکـارم جـنـیـنِ درد ، بسـیـار اسـت

تـو با خـاکـسـتـرم ، در بـاد می‌رقصـی

وفـای تـو ، شبـیـه دود سـیــگار اسـت

نـبـودی جـمـعـه را بـا خـاطــرت مُــردم

درون سـیـنـه‌ام ، آشـفـتـه بـازار اســت

به آغـوشــت بگـیـر ، شـعــرِ یتـیـمـم  را

برایـت شـاعـری ،  با گریـه بیـدار اسـت

به گـوش کـوچـه‌هـا ، از مـن بَـدی گـفـتـی

ولـی راز تــو در ، صـنــدوق اسـرار اســت

بـرایـم الـذیـنَ کـافِـرو خـوانـدی ، نمـی‌دانـی

بـه دیـنــم ، یـادِ تـو  مـصـداقِ پـنـدار اســت

خـداونــدت بـرایـم دشـمـنـی خـونـی‌سـت

خـدای مـصـلحـت ، بـی‌شـک بـیـمار اســت

ببـیـن تبخـیـر شـد ، دریـای حـاشـایـت

هــلـال مـاهِ مـن از ابــر ، بـیـزار اســت

کـشـیـدم خـنـده‌ات را ، روی لـب‌هایـم

لـبـم از داغ هـایـم ; سـوگـــوار اسـت

قـلـم ؛ می‌لـرزد از جـیـغِ کسـی امشـب

دوبـاره شــعـــر دارد ، بـاردار اســت !

بـیـا و خـاطــراتــت را ، بـبـر خــاتــون

بـه یـاد آوردنـت تـکـرار ، تـکـرار اسـت

حسین برقی | چ ِ

#نیمایی

۳۰ مرداد ۴۰۴