قالب شعر: غزل

خود شاهدی ای عشق ،  که از روز ازل هم

درگیر جنون بودم و تقدیر و اجل هم

دیریست که دلشوره ی این راز گلوگیر

آمیخته با زهر و کمی شهد عسل هم

شاعر شدنم را بمن آموخت خیالت

گاهی سرکی نیز به پستوی غزل هم

ای زلزله ات ، خانه برانداز ، دل آشوب

از ذوق تو بیدار شد از خواب ، گسل هم

حوای سرافکنده شدم عاقبت ای وای

پیروز شدی باز در این بحث و جدل هم

ای خانه ات آباد ، ز دردت گله مندم

از ضربه ی شلاق رفیقان دغل هم

خود شاهدی ای عشق که بیهوده دویدم

یک لحظه نیاسوده ام از روز ازل هم

محمد جوکار