قالب شعر: غزل

از ازل ، لاجرعه معجون هوس را سر کشیدم

ردپای عشق را ، جذاب و طغیانگر کشیدم

در تقاص دردناک از زخم های خاطراتم

عابری دلتنگ را ، با چشم هایی تر کشیدم

یک قفس دلدادگی ، شد پایمال انتظارم

در غروبی مرغ آمین را بدون پر کشیدم

چشمهایت گزمه ی شبگرد شهر قصه ها بود

بارها آوارگی کوچه را ، از سر کشیدم

تکیه دادم سال ها بر نرده های ایستگاه و

واگن دلتنگی ام را خالی از قیصر کشیدم*

در سرانجامی که کام تلخ من رهتوشه ام بود

آتش تردید را ، در زیر خاکستر کشیدم

غوطه می خوردم درون پرسش آیینه ها و

رنگ های اعتمادم را ملال آور کشیدم

روز آخر ، زهرخند تلخ چشمت ، قسمتم شد

حیف  شد ، سیگارهایی را که پشت در کشیدم

محمد جوکار  1402.09.06

*قیصر امین پور :
قطار می‌رود

تو می‌روی

تمام ایستگاه می‌رود

و من چقدر ساده‌ام

که سال‌های سال

در انتظار تو

کنار این قطارِ رفته ایستاده‌ام

و همچنان

به نرده‌های ایستگاه رفته

تکیه داده‌ام!