خون سپید

از چشم‌ها

خونِ سپیدِ

هزار آرزو

می‌چکد؛

و لب‌ها،

مرثیه‌خوانِ

حسرت‌اند.

هیچ روزنه ای

در تقویمِ این اندوه

مقرر نیست؛

مرگ نیز

از این ملالِ بی‌کران

می‌گریزد.

پرندگان،

نعشِ آواز را

بر دوشِ باد

تشییع می‌کنند؛

و ما،

آخرین شاهدانِ

زوال رؤیا،

در سکوت

به خاکِ خویش

شهادت می‌دهیم.

شعر ؛ خون سپید

#ویرا_بختیاری