قالب شعر: شعر سپید

دیر کردی…

 

نمی‌دانم

به کدام راه نگاه کنم

 

هر بار سراغت را می‌گیرم

می‌گویند

دیوانه شده‌ام

 

مگر چشم‌به‌راهی

دیوانگی‌ست؟

 

هیچ‌کس نمی‌داند

من عزیزی را

به سفری دور سپرده‌ام

 

و نمی‌دانستم

این سفر

آن‌قدر طولانی می‌شود

که مرا

چشم‌به‌راه می‌گذارد

 

و تو…

 

نه آمدی

نه خبری فرستادی

 

فقط

غیبتت آرام‌آرام

حقیقتی شد

که باید قبولش کنم:

 

گاهی آدمی

به اندازه‌ی یک نبودن

می‌میرد

 

 

ومن …

 

با همین

بغض کهنه

تا ابد

به انتظار

نیامدنت

خواهم سوخت