«قامت دلجو»
عِطر گندمزارها از نفخهی خوشبوی توست
پیچ نیلوفر، نماد طرّهی گیسوی توست
آسمان با آن بزرگی رنگ بازد پیش تو
آبی هفت آسمان از آبی مینوی توست
عارفی گفتا که در مسجد به هنگام نماز :
قبلهی محراب، مایل بر خَم ابروی توست
چون زلیخا میکند افسون، نگاه مست تو
یوسف کنعان اسیر نرگس جادوی توست
تاب گیسویت ز غنچه بُرده دل در بوستان
چشم نرگس، مات آن زلفین تو در توی توست
لعل لب هایت گرفته باج، از رنگ شراب
سرخی آلاله ها از سرخی گلروی توست
سَروْ اگر سر میکشد پیوسته سوی آسمان
طالب روی تو و آن قامت دلجوی توست
تُرک چین با آن همه رعنایی و افسونگری
محو زیبایی روی و دیدهی هندوی توست
لیلی و شیرین و عَذرا و زلیخا هر یکی…
در سپاه گیسوی تو کمتر از یک موی توست
گردش چشمان تو چون گردش جام شراب
(ساقی) میخانه، دستان تو و بازوی توست
سید محمدرضا شمس (ساقی)
1383