قالب شعر: غزل

علاج این دل غم دیده ام را کس نفهمید
مدارا کرد بر آنها دلم،اما نبخشید

شنیدم خنده های آشنایان از ته دل
حقیقت داشت که از بیگانگان هرگز ننالید

صبوری کرد دلم شد از محبت غرق محنت
که باشد آسیاب را نوبتی ،فعلا بچرخید