قالب شعر: غزل

می دهـــــــــــد شـــــــرحِ پریشانیِ ما
قصّــــــــــــــــــــــهٔ داغ به پیشانیِ ما

خیره شــــد دل بــــه در و پنجره ها
تا بیایی تـــــــــــــو بـــــه مهمانیِ ما

آن دبســــتانِ دهِ کـــــــــــــودکی ام
چهــــــــــــــــرهٔ ســـردِ زمستانیِ ما

یک نفــــــر پایِ همـــان تخته سیاه
می دهــــــد شـــــــرحِ پریشانیِ ما

گر چـــه او همــــــدم و همراه نشد
با مـــــــــــــــن آن یارِ دبستانیِ ما

در تب و تابِ تفاسیرِ غلــــــــــــط
پنبه شـــــــــد رشتــــهٔ انسانیِ ما

یاد آن لحــــــــــــظهٔ دیدار و قرار
کافـــــــــــــه و پچ پچِ طولانیِ ما

تــــــــــــــو مگر قول ندادی ندهی
خبــــــــر از بــوســــهٔ پنهانیِ ما!؟

پس چه شد قاصدکی گفت به من
او شـــــــــــده شاهدِ حیرانیِ ما!؟
:

نیمه شب قاصـــــــدکی آمده بود
بـــــــــــه تمــاشـــایِ غزلخوانیِ ما

قاصـــــــــدک دستِ من و دامنِ تو
نشــــــــــــــــــوی باعثِ ویرانیِ ما

شعر: حمیدرضا احمدی