قالب شعر: غزل

شعر ترکی برای #شهدای‌دانش‌آموز‌میناب

💢 من‌ایدیم

او غملی مدرسه‌ده سان کی اودلانان من‌ایدیم
دومانلی سَس کی دئییردی گولوم اویان، من‌ایدیم

منیم قولومدو دئدیم بس دوشوب بدندن اوزاق
او کس کی اورتادا باش‌سیز وئریردی جان من‌ایدیم

او غملی قوم‌قومالار تک قالیب گؤزوم آغلار
کتابلارین سینه‌‌سیندن آخیردی قان، من‌ایدیم

یازیردیم آرزیمی آنجاق یاریمچیلیق قالدی
آمان، او قانلی قلم کی دِئیَر زامان من‌ایدیم

منی آنام یئرینه آه… قوجاقلادی تانری
بوتون نامازخانالاردا سوسان اذان من‌ایدیم

من اؤلموشم‌سه دایانمیر اورَک دؤیونتولریم
او سورغو کی گله‌جکدیر بالام هاچان؟ من‌ایدیم

بو دونیانین قفسیندن اوچوردولار قوشلار
پَرَن‌پَرَن گؤیه دوغرو قانادلانان من‌ایدیم

✍شاعر: #عارف‌ساسانی‌مراغه‌ای

ترجمه:

در آن مدرسه غم‌آلود تو گویی کسی که آتش گرفت من بودم و آن صدای مه‌آلودی که می‌گفت بیدارشو گلم، من بودم.

فکر کردم دست و بازویی که از بدن دور افتاده دست و بازوی من است، و آن کسی که در وسط بی‌سر جان می‌داد، من بودم.

مثل آن قمقمه‌های غمگین چشمم گریان مانده است، از سینه‌ی کتاب‌ها خون جاری بود و آن خون من بودم.

آرزویم را می‌نوشتم که ناتمام ماند، امان، آن قلم خون‌آلودی که زمان هنوز خواهد گفت، من بودم.

آه مرا به جای این که مادرم در آغوش بگیرد، خدا در آغوش گرفت. در تمام نمازخانه‌ها اذانی که خاموش شد، من بودم.

اگرچه مرده‌ام‌، اما تپش‌های قلبم نمی‌ایستد (آرام نمی‌گیرد). آن سؤالی که می‌پرسد فرزندم کی خواهد آمد؟ من بودم.

از قفس این دنیا پرندگان پرواز می‌کردند، و کسی که به سوی آسمان پرپر می‌شد، من بودم.