قالب شعر: شعر سپید

درختان

ایستاده به صف

یک به یک
با مسلسل اره از پا در آمدند
و باغ
بر بهت ناباور نابودی نشست

هزار پرنده ی بی آشیان
بر فراز شهر گریه می کردند