قالب شعر: مثنوی

زدم طرحی، به دل شوقی نهان است

قلم در دست و جانم بی‌کران است

گشودم این سرا با حرفی از دل

که ماند نقش آن بر جان چونان گِل

بخوانم زین جهان، از اشک و فریاد

ز غم های زمانه، داد و بی‌داد

هر آن‌کس هم‌نوا با واژه‌ها شد

به درد دل، شریک ماجرا شد

که جز این واژه‌ها، راهی ندارم

جهان را با غزل معنا گذارم