قالب شعر: مثنوی

خانواده، باغِ آرامِ دل است؛
خستگان را، سایه‌سارِ منزل است.

چون جهان تنگی کند بر آدمی،
مهرِ اهلِ خانه، راهِ حاصل است.

مادر از جان می‌نهد بر پایِ عشق؛
چشمه‌ی لطفش ز هر سو، حائل است.

رنجِ پنهانِ پدر در چهره نیست،
پشتِ لبخندش، هزاران مشکل است.

گر چنین جمعِ شریف ارزش نهی،
نیمی از رنجِ جهان را زائل است.