قالب شعر: شعر سپید

در هراس زمان

حیران و سرگردانم
چون آهویی
که راه را گم کرده است.

با چشم‌هایی نگران،
هراس‌آلود،
به دنبال سوسویی از امید
برای نجات.

صدای نبضِ ساعت
چنان در دل می‌کوبد
که هراس را می‌افشاند،
و طنینش
راه را گم‌تر می‌کند
برای آهوی خسته.