حضرتِ ماه

خواستم از تو بگویم ،ناگهان باران گرفت

لال در شعر تو بودم ،که زبانم جان گرفت

خواستم شعری بگویم در خورَت … حضرتِ ماه  بر زبان نام تو بردم ،قلبِ من طوفان گرفت

هرچه من ناقص سرودم نامِ تو تکمیل کرد

با مَدَد از نامِ تو این شعر هم ، سامان گرفت

خواستم دریا بنامم نامِ زیبایِ تورا

قطره شد دریا ،کنارِ وسعتت پایان گرفت

دست و سر دادی به راهِ عشقِ خود مولای عشق

عشق،ازنامِ بلندت معنیِ ایمان گرفت

ماهِ بی سر هستی و بنشَسته ای بر دیده ام

گنبدت دیدیم دمادم اشکِ من دامان گرفت

هم صفا داری و هم مروه،منم حاجّیِ تو

هرکسی شدمُحرِمِ این سرزمین درمان گرفت

السلام ای ساقیِ دلها ” ابوفاضل” سلام

نام تو بردم دلم لرزید ،اشک هم جریان گرفت

از طناب مشکِ تو دل را به تو آویختم

با طوافِ آستانت، این دل اطمینان گرفت

من که باشم ؟! آستان بوست شوم آقای ماه

اشکِ من با نام تو غلتان شد و فرمان گرفت

هر زبانی قاصر از توصیف این حال و هواست باید اینجا بود و از دستَش شرابِ جان گرفت

قافیه بی قافیه ! حالِ مرا توصیف نیست

نام تو عباس هست و شعر هم پایان گرفت

تقدیم به آستان مقدس حضرت عباس(علیه السلام)

# علی اکبر سرخه ای

#مهرزاد