قالب شعر: قصیده

بهـار آمـد زمسـتان یادمــان رفت
و شـب ها زیر باران یادمان رفت
شبـــیه روزهـــای کـودکـی مــان
الــفبــای دبســتان یادمــان رفت
هـنوز از بـوی گــندم ســیر بودیم
چه ساده معنی نان یادمان رفت
نـشســتیم از هــوای کوچه گفتیم
سکوت یک خـیابان یادمــان رفت
و شب با چشم خسته پلک می زد
صــدای پای مهــمان یادمـان رفت
هـمه در فـکــر سـامــان دادن جان
به جز ما که دل و جان یادمان رفت
تمــام عـمــرمان بیـهوده ســر شد
جوانی مان چه آسان یادمان رفت
چنــان مــعــنای آزادی یکی بــود
که سختی های زندان یادمان رفت
تــمام عمرمــــان ســردرگــمی بود
زمان در حرکت از آن یادمان رفت
اگرچه ظاهرا خوشبخت بودیم
ولــی بخت بدمــان یادمان رفت
چنان سرگرم حال خویش بودیم
کـــه دلتنگی یاران یادمــان رفت
گـــلی بـــر شــاخه خشکیده باغ
شده بودیم و گلدان یادمان رفت
زمـــان یک لحظه هم درجا نمی زد
دقـــایق های پایان یادمــان رفت
چــنـان دل بسـته افسانه گـشتیم
که حتی دین و ایمان یادمان رفت
انیـس و مونس شب ها غـزل بود
که قمری غزل خوان یادمان رفت
گــــره خــوردیم با تـنـهایی و درد
دگـــر دارو و درمــان یادمان رفت
و شــــادی آخـــرین رویایمان بود
ولــی افـسوس آســان یادمان رفت
کـسی حـرف خوشی با مـا نمی زد
درون سیــنه وجــدان یادمان رفت
جـوانـی مــان همه بیهوده سـر شد
و دادیم آنـچـه تـاوان یادمـان رفت
زمـــان آن قــدر بی ارزش تلف شد
کــه مـاه مهـر و آبــان یادمان رفت
گــرفـــتار غــــروری سـخـت بودیم
نصیــحت ها فـراوان یادمـان رفت
چــه تقدیــری از این بدتــر برامـان
کــه مــا معنی انـســان یادمان رفت