ومن نه من روح جان داده به من در پرواز از فرای زمان لبخندی میزنم بر تمام نیمه های وجودی ام ما که روزی همه یک روح بودیم و اکنون در زمان و گسترده این کهکشان گمشده ایم .
نمیدانم گم شده ایم یا به دنبال گمشده خود هستیم و غباری که همه چیز را فرا گرفته و روحمان نور را فریاد میزند .
به وقت زمین