قالب شعر: غزل

ای زبانت قصه‌گوی ِ‌ قامت ِ خاقانی‌ام

ای خیالت آشنای ِ ساحت ِ انسانی ام

آخرین غرّاب ِ جا مانده ز ِ دیوان ِ منی

شعر ِ اول قصّه گویت شاعر ِ نیمائی ام

شهد ِ لب‌هایت شُعار ِ سعدی ِ شیرین سخن

حافظی با خنده‌‌ ات خیزد ز ِ گور ِ سینه‌ام

آن دمی بوسیده‌ام سوسوی پی‌سوز ِ تو را ؛

شعله‌‌ء ِ آتش شدی   با   هیبت ِ   مَزدائی‌ ام

وا شگفتا از هلالت ، نیمه‌ی پنهان ِ من !

حضرت ِ زیبا صَنم ، آباده کردی خانه‌ام

موی ِ موّاج ِ بلندت ریسِمانی از خدا …

پنجه اندازم بدان ، بر لب ثنا ، مستانه‌ام

#حسین_برقی

#چِ

مرداد ۹۹