ای زبانت قصهگوی ِ قامت ِ خاقانیام
ای خیالت آشنای ِ ساحت ِ انسانی ام
آخرین غرّاب ِ جا مانده ز ِ دیوان ِ منی
شعر ِ اول قصّه گویت شاعر ِ نیمائی ام
شهد ِ لبهایت شُعار ِ سعدی ِ شیرین سخن
حافظی با خنده ات خیزد ز ِ گور ِ سینهام
آن دمی بوسیدهام سوسوی پیسوز ِ تو را ؛
شعلهء ِ آتش شدی با هیبت ِ مَزدائی ام
وا شگفتا از هلالت ، نیمهی پنهان ِ من !
حضرت ِ زیبا صَنم ، آباده کردی خانهام
موی ِ موّاج ِ بلندت ریسِمانی از خدا …
پنجه اندازم بدان ، بر لب ثنا ، مستانهام
#حسین_برقی
#چِ
مرداد ۹۹


