قالب شعر: غزل

دلم ز دستِ تو ای یار بیقرار می‌شود

خرابِ کویِ تو هرشب ، هوشیار می‌شود

ز شوقِ جرعه یِ نورت ، چو میزند نفسم

غبارِ سینه یِ تنگم ، بهار می‌شود

چو نامِ پاکِ تو آید به گوشِ جانِ خموش

هزار آیینه در دل ، عیان نگار می‌شود

به یک کرشمه اگر پرده بَرکشی زِ رُخت

جهانِ تیره سراسر ، نگار مشود

منم که در شبِ هجرانِ تو گریسته ام

همین شکستگی ، عاقبت  وقار می شود

گناه اگر چه مرا از تو دور می‌دارد

همین ندامتِ سوزان ، مدار می شود

ز خویش چو بگذرم واله وار در رهِ دوست

فنا، کلید دَرِ وصلِ یار می شود