قالب شعر: غزل

به سویِ نور رفت اَز غُبارِ شب حر شد

ز شرمِ خویش بلرزید و با ادب حر شد

ز بندِ وَهم برید و به حق نظر انداخت

به قطره ای ز اشکِ خجالت ز اهل نسب ، حر شد

شکست پشتِ غرور و گسست بندِ غضب

ز نَفسِ خویش گذر کرد و با طَلب حر شد

نشست بر دلِ او سوزِ ناله یِ زینب

کشید رَخت ز دنیا و با تَعَب حر شد

گشود چشم به خورشید و راه را دریافت

به ذره ذره یِ جانش ، حضور ربّ حر شد

گذشت از هوسِ خویش و سینه را وا کرد

شکست حلقه یِ باطل ، ز هر سبب حر شد

رسید تا به حسین و فتاد بر پایش

ز خاک بوسیِ آن مهر منتخب حر شد

گذشت از همه بود و نبود و هستیِ خویش

به یک نگاهِ حسین ، از شعورِ شب حر شد

شب = تاریکی

شعور = نور آگاهی