قالب شعر: مثنوی

کنون بنگر از دهرِ پُر پیچ و تاب

 که هر گوشه غوغا، ز هر سوی خواب

جهانی که روزی به نیکی پر است

کنون در دو رنگی به آفت، پراست

زمین، خسته ازکار این آدمی

که جور و ستم، می‌کند هر دَمی

هوا تیره از ظلم افلاک‌ سوز

   طبیعت چو زندان غم پر فروز

درختان که شُش در جهان بوده‌اند

کنون جز تلی خاک، بر کوره اند

به دریا نگر، رنگ خونین شده

  هوای بشر بدتر از بد شده

به حیوان، نالان ز چنگ بشر

   طبیعت همه گشته زخمی ز قهر

اگر آدمی بنگرد خویش را

 ببینید به گیتی چه آورد بلا

در این راه سخت، ازخِرَدگیررا

بتابد به دل، نورِ هر شاهرا

ز دانش بگویم که چون بادها

بشر را بلند می کند بر هوا

به دست بشر سور دانش نشست

  که ظلمت ز جان‌های آدم گسست

به هر لحظه پرواز در آسمان

  خبرها به انسان رسد بی‌کران

ز هرکوی دانش، پیام آورند

 شفا را به درد بشر آورند

ربات‌ها که فکری چو انسان کنند

 جهانی پر از خدمت آسان کنند

ز نیروی خورشید، برق آورند

 زمین را ز تاریکی تابان کنند

جهان با همه پیشرفت و کمال

  نباید شود سست ز این اتصال

که گر عشق و مهر از جهان برکَنیم

همه راه دانش به گمره  رویم

توآدینه، با فضل وبا پشتکار

جهان را بسازید مثال بهار

بدان با همه این سیاهی هنوز

  چراغیست روشن در این راه سوز

همان عشق، انسان ولی جاودان

تواند دهد باز جان بر جهان