بی تو
در این هوای گرفته هوا کم آوردم
چقدر بی تو شکستم عصا کم آوردم
برای درد خودم نه، برای درد وطن
هزار مرتبه مُردم دوا کم آوردم
بیا از این قفس سوخته رهایم کن
ز خِیل خلق بریدم فضا کم آوردم
ردیف کن غزلم را امید عالم تاب
که در مُواجهه با غم دُعا کم آوردم
قسم به حُرمت نامت ز تنگنای قفس
در این زمانه ی جور و جفا کم آوردم
اگر که زنده ام اکنون فقط به عشق شماست
وگرنه مُرده بُدَم سال ها ،کم آوردم
ببین برای حضورت چقدر دلتنگم؟!
ببین چگونه بدون شما کم آوردم؟!
ستاره ای شده ای که به جست وجوی شما
تمام عمر دویدم صدا کم آوردم
بیا وُ با خودت آقا هوای تازه بیار
در این هوای گرفته هوا کم آوردم
سمیه محمدی ( ریحان )