قالب شعر: غزل

چگونه غم به قلبم نشست، کِی جانم شکست

اتاق تاریک و تیغِ دل‌تنگیَت، در نگاهم شکست

شاید آن وقت، نوشتم دلم با تو خوش است

دلم افتاد از قلم، از وجودم ، کنارم شکست

ببین‌ نام‌ تو را دیدم به هرجا ، لکنت افتادم

و در هر شعرِ بی‌جانم، گزاره در نهادم شکست

شنیدی زاریَم را تو ، ندادی خم به ابرویت !

ولی قلب زمستانت ، به حال بهارم شکست

چرا پرتم ! تو را در استکان دیدم وَ نوشیدم‌

تمام خاطراتِ تو ، دور از تو در حالم شکست

بگو که رنگت عوض شد یا که رنگ کردی مرا

تا می‌کشیدم قلبِ تو را، مداد سیاهم شکست

گرچه تلخ‌‌ست ؛ داستان یک مرد ، یک شکست

چه خوب ؛ شکسته را نمی‌‌توان بازهم شکست

نگو، خودم می‌دانم که دوباره خواهم نوشت

به قلبِ شکسته قسم، به یادت افتادم شکست

چگونه شکستیَ‌م ؛ که چانه‌ام رفیق زانو شد

بغضم شکست اشکم ریخت اختیارم شکست

دوباره می‌بازم به شب‌ ، این فاصله بسیارست

چون در برکه‌ی چشم‌م ، ماه ماندگارم شکست

کسی نگران نیست ؛ برای زخم‌های بال پروانه

فقط دیدند که گل گفت: حیف خارم شکست

باید ببینمت از دور ، کنار مرد دیگری حتی …

بخند دوباره مهم نیست اگر اعتبارم شکست

#حـسـیـن_بـرقـی | چِ

شهریور ۴۰۴