قالب شعر: غزل

ما را نطلب ای که تو شیرین زمانی
که از آتش پُر سوزِ دلم نیست امانی

دانم که تو خواهی ز غمم من بِرَهانی
زین آمده ای حال کنارم که بمانی

دانی بدهی زین تو چه تاوان گرانی؟
پس گوش بکن حرفِ مرا تا که بدانی

بیداد زمان داده فنا راحتِ جانم
دیگر منِ مجنون صفتم سخت روانی

صد توشه ز نفرت و هراسم به بَرَم است
این بار توانی به کنارم بکشانی؟

تنگنای عبورم چو دَرَد جامهء عقلم
از ذهنِ برهنه شده رو سِرِّ نهانی

در خوابِ بهارم به چونان *تاکِ *رزانی
کو بی خبر است آمده‌اش فصلِ خزانی

این سینه چو دریایِ خروشان عدم گشت
از گم شدگانش نَبُود نام و نشانی

آن ☆آتش سردم که پر از سوز و گداز است
دودی شود از سوزِ دلم جمله جهانی

گویم به حذر باش ز امواجِ نهانی
تو طاقتِ طوفان دلم را نتوانی

پس پسته دهانی که چو شیرین زمانی
باید بشوی دور ز من تا که توانی

شعر🖋و آوا🎙: پورِ مهر👇
مهردادپورانیان

☑️توضیحات لازم و معانی کلماتِ نامأنوس👇

*تاک: درخت انگور(که هم مظهر استقامت و صبر است و هم نمادی برای رنجور بودن آدم )
*رزان: تاکستان ، باغ اگور

☆آتش سرد :👇
درونم(آتش)⬅️تفکرات مشتعل واحساسات سوزنده ناشی از اتفاقات گذشته
ظاهرم(سرد)⬅️ رفتار وظاهرسرد وانزوا طلبانه‌ام در زمان حال